FREZOWANIE WSPÓŁBIEŻNE
Frezowanie płaszczyzn, czyli powierzchni płaskich jest jedną z najczęściej spotykanych prac frezarskich i obróbkowych różnorodnych metali. Do frezowania płaszczyzn mają zastosowanie: frezy walcowe, walcowo-czołowe i głowice frezowe. Wybór rodzaju frezowania płaszczyzn zależy w dużym stopniu od kształtu przedmiotu obrabianego oraz od wymiarów samej płaszczyzny. Płaszczyzny z łatwym dostępem dla narzędzia są najczęściej poddawane frezowaniu głowicami frezowymi lub rzadziej frezami walcowymi. Głowice frezowe: a) trzpieniowa z nożami mocowanymi na obwodzie, b) trzpieniowa z nożami mocowanymi na czole, c) nasadzana z nożami mocowanymi na czele. Kształt i forma przedmiotu obrabianego ma wpływ także na dobór techniki frezowania z uwagi na odległość obrabianej płaszczyzny od podstawy zamocowania.
Frezowanie współbieżne i przeciwbieżne:
Podczas procesu frezowania współbieżnego siły działające na element poddawany obróbce powierzchniowej dociskają go do podłoża stołu frezarki. Szczególnie mocny docisk występuje w chwili gdy ostrze freza rozpoczyna pracę. Zaczyna ono wtedy skrawać warstwę dość dużej grubości, malejącą do zera w miarę postępowania procesu. Taki typ pracy wywołuje drgania maszyn. Jeżeli w mechanizmie posuwu stołu są luzy, praca frezarek jest nierównomierna i urządzenie lub obrabiarka mogą ulec zniszczeniu.
Frezowanie przeciwbieżne jest procesem najczęściej stosowanym w tego typu obróbce metali. W czasie tego frezowania siły działające na przedmiot próbują oderwać go od stołu. Warstwa skrawana jest na początku pracy ostrza bardzo cienka, lecz w miarę postępu skrawania staje się coraz grubsza.